สวัสดีครับ

เมื่อวันพุธได้เล่าให้อ่านกันถึงเรื่องของการตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่อีกครั้งในชีวิต ก็มีหลายๆคนแวะมาให้กำลังใจและเป็นห่วงเป็นใยกันมา ขอบคุณมากๆเลยนะครับ ดีจัง ช่วงเวลาที่เรากำลังอยู่ในสภาพแย่ๆ กำลังใจเริ่มอ่อนแรง มีใครบางคน ทั้งที่รู้จักและไม่รู้จัก ส่งกำลังใจมาให้ มันเหมือนกับทำให้มีพลังใจเพิ่มขึ้นมามากมายเลยทีเดียว ทำให้มีพลังใจพลังกายที่จะทำงานต่อไปด้วย ขอบคุณมากๆเลยนะครับ

จริงๆช่วงที่ผ่านมา ผมเองก็ไม่ถึงเหนื่อย หมดแรง หรือประสบปัญหาจนถึงขั้นไม่มีกำลังใจทำงานหรอกนะครับ เพียงแต่อาจจะมีเรื่องที่ทำให้ต้องคิดมาก สับสัน และเครียดนั่นเอง

มีคนใกล้ตัวหลายๆคนแวะมาอ่านทั้ง Blog และ Diaryis ถามผมมาเยอะมากเกี่ยวกับเรื่องที่เกริ่นๆเอาไว้ บางคนก็คาดการณ์กันไปต่างๆนาๆ ถูกบ้าง ผิดบ้าง แต่ผมก็ไม่ได้บอกใครนะครับ ว่าใครถูก ใครผิด ( ฮา ) บอกเดี๋ยวก็รู้กันหมด ใช่ไหมครับ ไม่ได้ สัญญาต้องเป็นสัญญา อย่างไรก็ตาม ก็ต้องขอบคุณอีกครั้งนะครับ สำหรับความเป็นห่วงเป็นใยที่มอบให้

ตกลง ผมก็ได้ตัดสินใจกับเรื่องนั้นไปแล้วนะครับ ก็ขอบคุณผู้ใหญ่ที่ให้โอกาส และจำเป็นต้องปฏิเสธข้อเสนอนั้นไป คิดว่าน่าจะเป็นทางออกและเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดของผมตอนนี้นะครับ นั่งทำงานแบบนี้ เหมือนเดิม จริงๆ ชีวิตมันก็มีความสุขของมันอยู่แล้วนะ ( แม้ว่าจะเครียดๆในบางทีก็ตาม )

หลังจากที่ตัดสินใจได้ ก็รู้สึกโล่ง เบาสบายขึ้นเยอะเลย

ตกเย็น เพื่อนที่บริษัทชวนไป hang out ที่ Prob Bar RCA ไหนๆ ก็เครียดมาทั้งสัปดาห์ละ ก็เลยไปคลายเครียดซะหน่อย

อืมม....ช่วยได้เยอะเลย

เช้าวันนี้ ตื่นมาแต่เช้า เตรียมตัว testfor unit 23ที่ Wall Street ตอนเที่ยง

พอถึงเวลา ปรากฏว่า มีคนเข้า test คนเดียว คือผม คนอื่นๆ cancle หมด กำ .. เลย ต้องนั่งคุยกะ teacher คนเดียวเนี่ยนะ ในใจคิด โห...ตื่นเต้น คือปกติเวลามี test คนที่เรียนระดับเดียวกันจะลงเวลา test เต็มที่ห้องละไม่เกิน 4 คน ที่ผ่านมาเจอแบบ full team 4 คนตลอด มันก็ช่วยลดอาการประหม่าให้กับเราได้ เพราะเราได้พูดภาษาอังกฤษกับเพื่อนๆคนไทยที่เรียนระดับเดียวกัน ผิดๆถูกๆ ก็ไม่ว่ากัน แต่นี่ตัวต่อตัวกะ teacher เลย พอเข้าห้องปรากฏว่ามีแขกรับเชิญพิเศษอีก คือมี teacher ใหม่ ที่มาดูงาน จะเข้ามานั่ง test เลย กำ....( อีกรอบ ) แต่ทำอย่างไรได้ ในเมื่อไม่มีทางเลือก i have no choice สู้โว้ย!!! บอกตัวเองในใจ พอถึงเวลา ผมก็สั่นสู้ speak ซะ snake ๆ fish ๆ ผลออกมา ก็ ผ่าน...เย้....

เป้าหมายต่อไปคือ unit 24 ครับท่าน

วันก่อน เพื่อนที่บริษัทเปลี่ยนทะเบียนรถใหม่ ได้หมายเลข 80 มา เค้าบอกว่าเลยสวย ให้หาซื้อหวยซะ วันเดียวกันช่วงเย็น น้องที่เคยทำงานด้วยกันที่บริษัท ซึ่งตอนนี้ออกไปแล้ว โทรมาให้ช่วยอวยพรวันเกิดให้ อวยพรเสร็จน้องคนนี้บอกว่า พี่ๆ อย่าลืมซื้อหวยนะ ผมอายุ 28 เกิดวันที่ 28 เลขสวยนะพี่

วันนี้เดินผ่านแผงล็อตเตอรี่ เสียงของบุคคลทั้งสอง แว่วๆๆๆๆๆ เข้ามาในหู ทันใดนั้น เหมือนมนต์สะกดให้ผมเดินตรงไปยังแผงล็อตเตอรี่ พลางสายตาก็สอดส่ายหาเลขที่ดังแว่วๆในหูเมื่อตะกี้ 28 80 ว่าแล้วก็กระชากมาอย่างละ 1 ใบ แต่เลข 80 คนขายบอก เลขสวย ใบละ 100 โห...ขายเกินราคามากขนาดนี้ ไม่เห็นมีใครมาจับเลย แต่ก็ต้องยอมจ่ายเงินให้แม่ค้าไป ใครจะไปรู้ เงิน 100 อาจจะเปลี่ยนมาเป็นเงินล้าน ก็ได้ ใครจะไปรู้ใช่ไหมครับ

เหอๆๆๆ เขียนให้อ่านกันขำๆ นะครับ ผมเองก็ไม่ได้งมงายเลยแม้แต่น้อย หรือไม่ได้ส่งเสริมให้คุณๆต้องมาหลงไหลในการพนันนะครับ

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านและตัดสินใจ

ยังไงก็ตาม พรุ่งนี้ 1 เมษายน 2550

พรุ่งนี้ รวย.............

ฝันดีครับ

edit @ 2007/04/01 00:20:01

พุธกลางสัปดาห์ 28 มีนาคมแล้ว

อีกไม่กี่วันก็จะเข้าสู่เดือนเมษายน เดือนที่ร้อนที่สุดในรอบปี แต่ตอนนี้ปลายเดือนมีนาคมก็ร้อนสุดๆอยู่เหมือนกันนะ

ร้อนกายไม่เท่าไหร่ อย่าร้อนใจ ก็แล้วกันนะครับ

ชีวิตวันนี้ก็ไม่มีอะไรมาก ทำงานๆๆๆๆๆ ช่วงบ่ายๆมีแอบง่วงกันเล็กน้อย งีบไปด้วยหน่อย แต่ก็ดีนะ ตื่นมาค่อยสดชื่นหน่อย

เคยอ่านข่าว ต่างประเทศนี่เค้าทำเป็นเรื่องเป็นราวเลยนะ คือพักเที่ยงเนี่ย เค้าจะปล่อยให้พนักงานงีบกันเลย 15 นาที เพราะเค้าเชื่อว่า จะทำให้ทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้นในช่วงบ่าย ใครจะเอาวิธีนี้ไปใช้ก็ไม่ว่ากันนะครับ แต่ก็อย่าเผลองีบนานเกินไปล่ะ เดี๋ยวจะโดน...ซะก่อน ( ฮา )

วันนี้ช่วงเย็น เจ้านายเรียกไปคุย คุยเรื่องค่อนข้างสำคัญ และเป็นเรื่องของการตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่อีกแล้ว

เคยรู้สึกลำบากใจ หรือ อึดอัดใจ หรือ ฯลฯ กับการตัดสินใจของตัวเองไหมครับ ใครที่รู้สึก คงจะรับรู้ได้ว่า มันเป็นอย่างไรใช่ไหมครับ

เอาไว้การตัดสินใจเป็นที่สิ้นสุดเมื่อไหร่ จะนำมาบอกกันอีกทีนะครับ

คืนของวันอาทิตย์ สี่ทุ่มกว่าๆละ กำลังเปิดช่อง 9 ดูรายการเทปคอนเสิร์ต ร้องบรรเลงเพลงของพ่อ H.M.Blues Concert อยู่ เป็นอีกคอนเสิร์ตที่ผมมีโอกาสไปดู บรรยากาศในวันนั้น ( รู้สึกได้เล่าให้อ่านกันละ ) สุดยอดมากๆ เป็นอีกคอนเสิร์ตที่ผมชอบ มาดูอีกทีตอนนี้ก็ยังรู้สึกว่า อยากดูอีก เพราะยังมีเพลงพระราชนิพนธ์ของในหลวงที่ผมเองยังไม่เคยฟัง หรือ ไม่ได้ฟังแบบเต็มๆอีกหลายเพลงเลย

เอาเป็นว่า Up Blog กับ Di ไป ฟัง/ดู คอนเสิร์ตไปก็แล้วกันนะครับ

ย้อนกลับไปเมื่อวันเย็นวันศุกร์ ที่คลื่นมีงาน Club Latte ที่ Inch Club กว่าจะเลิกก็ค่อนข้างดึกละ ตั้งใจจะกลับมา Up Blog กับ Di ซะหน่อย โห..สภาพร่างกายไม่ไหว เพราะทำงานทั้งวันทั้งคืน ก็เลยเข้านอนเลยซะงั้น

เช้าวันเสาร์ต้องขับรถไปจันทรบุรี ไปหาแม่กับพี่ๆน่ะครับ ไม่ได้เจอกันตั้งหลายเดือนละ คุยกันแทบทุกวัน แต่ไม่ได้เห็นหน้ากัน คิดถึงน่ะ

ไปถึงจันทรบุรีก็บ่ายๆละ ไปถึงสิ่งแรกที่ทำคือ กินครับท่าน เพราะได้โทรสั่งเมนูจานโปรดฝีมือแม่เอาไว้ โห...อร่อยมั่กๆ ไม่ได้กินนานละ ฝีมือแม่นี่ ไม่ตกเลยจริงๆ

ตกเย็นพาหลานๆไปกินไก่เคเอฟซีกัน หลานๆน่ารักมากเลย อยู่ด้วยก็มีความสุข

วันนี้แม่บอก เป็นวันพบญาติ เพราะพี่ๆเกือบทุกคน รวมทั้งหลานๆมารวมตัวกัน ก็เลยยกขบวนไปทานอาหารทะเล ริมทะเลกัน เป็นมือใหญ่ที่สุดมื้อหนึ่งเลย เพราะงานนี้พี่ชายเลี้ยง บอกสั่งได้เลยไม่อั้น งานนี้ พุงกางกันทุกคน

นอกจากอาหารจะอร่อยแล้ว สิ่งหนึ่งที่รู้สึกคือ มีความสุขกับการทานอาหารมื้อนี้มาก เพราะได้เจอหน้า แม่ พี่ๆ หลานๆ ด้วย

ปกติอยู่กรุงเทพฯ คนเดียว พอได้เจอญาติๆ(เยอะ)อย่างนี้ก็มีความสุขและอยากเก็บเกี่ยวเอาความรู้สึกดีๆแบบนี้ไว้นานๆ

แต่ผมก็สัญญากับตัวเองนะ ว่าจะกลับไปหาแม่ กับ พี่ๆ ถ้าเป็นไปได้ สักเดือนละครั้งก็ยังดี

อิจฉาหลายๆคนที่ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตาทั้งครอบครัวเนอะ

บ่ายวันนี้ ก็ขับรถกลับ โห ระหว่างทางตั้งแต่เข้าบ้านบึงมา รถติดมากๆ มาเจอตรงมอร์เตอร์เวย์ ก็ติดยาววววววววว จนถึงกรุงเทพเลย สงสัยหลายคนไปเที่ยว และไปเชงเม้งกันด้วยน่ะ

แต่ก็ไม่เป็นไร กลับมาถึงกรุงเทพโดยสวัสดิภาพละ

อ้อ...ไม่ลืมแวะซื้อน้ำสำรอง ของฝากอันเลื่องชื่อของจันทรบุรีมาด้วย

แล้วจะดื่มเผื่อทุกคนนะคร้าบบบบ

พรุ่งนี้มีงานกองโต ( เครียดๆ ) รออยู่ รวมถึงตารางเรียนด้วย

อ๊ากกกกซ์....ไม่อยากคิด ไปนอนดีกว่า

พรุ่งนี้ไปทำงานอย่าลืมใส่เสื้อเหลืองด้วยนะครับ

เพราะเราคนไทยทุกคน " รักในหลวง " ใช่ไหมครับ